Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνικό. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 4 Οκτωβρίου 2013

υπόκοσμοι - κωνσταντίνα δελημήτρου


Την Κωνσταντίνα Δελημήτρου την γνώρισα σα ως
x-psilikatzoy.. αργά σχετικά.. κάπου το 2008.. όχι από κάποιο σχόλιό της.. όπως συνήθιζα να αλιεύω τα μπλογκ που παρακολουθούσα.. αλλά από κάποια παραπομπή φίλου σε παλιότερο ποστ της.. έπεσα σε φάση αγρανάπαυσής της.. έχοντας αρχίσει από το 2005.. όταν εγώ πήγαινα εκείνη γύριζε.. αλλά είδα ότι υπάρχει το προγενέστερο psilikatzoy.. πήγα να δω τι είναι και την πάτησα.. παρόλο που τότε είχα ακόμα δουλειά.. κόλησα μερικά βράδια.. και διάβασα οοοοολα της τα ποστ.. μη γελάτε με τα οοοοολα.. μιλάμε στο psilikatzoy έγραφε σχεδόν κάθε μέρα.. με κατέκτησε το ύφος της.. κι ο τρόπος που τα έλεγε μου ταίριαζε.. μετά χανόμαστε και βρισκόμαστε παλεύοντας με τις περιόδους αγρανάπαυσής μας.. όταν είδα την έκδοση του νέου της βιβλίου.. οι υποκοσμοι..
 
 
 
"Υπόκοσμοι" | Δελημήτρου Κωνσταντίνα εκδόσεις Λιβάνη
 
ενθουσιάστηκα.. αλλά μια το ξέχναγα.. μιά δεν είχα λεφτά.. έχω κι ένα σορό φίλους που μου στέλνουν τόνους αμερικάνικης παραφιλολογίας.. πέρασαν πάνω από 2 χρόνια για να το διαβάσω.. στην αρχή της εβδομάδας.. ήλθε η ώρα.. δε ξέρω τι να πω.. μια και τα είπε η ίδια τόσοκαλά.. και τα είπε και καλύτερα.. αλλά από τη δική μου μεριά.. είναι ένα παραμύθι.. μάλλον μιά μυθολογία.. ευχάριστη.. και έξυπνη.. ελεύθερη από ανάγκη αποδείξεων.. που μια χαρά καταφέρνει κι αναφέρει.. κι αναλύει.. κι αιτιολογεί όλα τα σοβαρά της ζωής μας.. που μπορεί κάλλιστα να είναι και τόσο αστεία.. δε θα μπω στη διαδικασία να εξιστορήσω.. μια και το κάνει η ίδια μια χαρά.. λέγοντας και πως οδηγήθηκε εκεί.. και έχει και κεφάλαιο για δείγμα..

ήμουν πολύ κουρασμένος.. και δε κατάφερα να το τελειώσω το πρώτο βράδυ.. αλλά την άλλη μέρα το πήρα και δε κατάφερα να το αφήσω ούτε για να φάω.. κι όσοι με ξέρουν καταλαβαίνουν τη σοβαρότητα του πράγματος.. μόλις τελείωσε.. αντιμετώπισα το συνηθισμένο “και τώρα τι;” όταν τελειώνει κάτι που είχα μπει μέσα και το ζούσα.. αλλά σε αυτή την περίπτωση η λύση ήλθε εύκολα.. άρχισα πάλι να διαβάζω τα ποστ της.. από το 2005.. και μετά από 8 χρόνια.. έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον.. γιατί θυμάσαι και εποχές και γεγονότα τόσο διαφορετικά.. αλλά και σε εκπλήσσει πόσο ίδια μπορεί να είναι μερικά πράγματα και μερικές οπτικές.. τώρα έμαθα ότι συμμετέχει και σε άλλο βιβλίο με ένα διήγημα.. ελπίζω να τα καταφέρω νωρίτερα από τα δύο χρόνια.. και θα τα καταφέρω..

Πέμπτη 4 Απριλίου 2013

Πέντε ζωές κι ένα μυθιστόρημα - Δώρα Κασκάλη

ήταν μέσα προς τέλη οκτώμβρη.. όταν η φίλη δώρα κασκάλη.. με ενημέρωσε.. ότι εκδόθηκε το τρίτο της βιβλίο.. σε ηλεκτρονική μορφή αυτή τη φορά.. πήγα στο
λινκ που μου έδωσε.. 
και κατέβασα το e-book..


μεταφέρω από το λινκ

Η νουβέλα «Πέντε ζωές κι ένα μυθιστόρημα» παρακολουθεί την προσπάθεια της αφηγήτριας και επίδοξης συγγραφέα να κατακτήσει ένα προσωπικό ύφος. Η περιπέτεια της αφήγησης συμπλέκεται με τις περιπέτειες της ηρωίδας του εγκιβωτισμένου μυθιστορήματος, αλλά και μιας ολόκληρης γενιάς προς τη δύσκολη ενηλικίωση. Η αφηγήτρια θα πειραματιστεί με τη γυναικεία γραφή, το αστυνομικό μυθιστόρημα, το ψυχολογικό θρίλερ, την ερωτική/αισθηματική λογοτεχνία και τις υφολογικές και θεματικές συμβάσεις τους, πλαισιώνοντας αντίστοιχα κεφάλαια του βίου της βασικής πρωταγωνίστριας. Το κείμενο βρίσκεται σε μόνιμο διάλογο με τον εαυτό του κι έναν υποψήφιο εκδότη, επιχειρώντας να κατανοήσει τους μηχανισμούς που διαμορφώνουν το εκάστοτε αναγνωστικό γούστο. Αν και κατακερματισμένο αφηγηματικά, στην πραγματικότητα το βιβλίο παρακολουθεί με άλλοτε σπαρταριστό, άλλοτε ασθματικό και άλλοτε λυρικό τρόπο την πορεία μιας γυναίκας προς την αυτογνωσία.

το διάβασα το ίδιο βράδυ.. αλλά μέσα στη θολούρα μου.. με τις εκλογές και τα αποτελέσματά τους.. δεν είχα καμιά όρεξη να ποστάρω.. κατά τα Χριστούγεννα.. το ξανακατέβασα.. και το ξαναδιάβασα.. αλλά πάλι δεν έφτασα να ποστάρω.. ε τώρα.. για μια τρίτη και καλή.. το κατέβασα το διάβασα.. και προχωρώ..
έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια αρκετά κείμενα της δώρας.. γενικά μου αρέσει η ατμόσφαιρα που μεταφέρει.. κι ας φλερτάρει με την θλίψη.. αλλά αυτό διαφέρει κάπως.. 5 ζωές.. 5 κομμάτια μιας ζωής.. 5 διαφορετικοί τρόποι έκφρασης.. 5 διαφορετικά λογοτεχνικά είδη.. μικρά δοκίμια στο κάθε είδος.. πετυχημένο κατά τη γνώμη μου.. ως προς την ατμόσφαιρα κάθε φορά.. πιο φωτεινό από το πρώτο βιβλίο της.. παρόλο το νουάρ που χρησιμοποιεί σε μια ζωή.. πιο νεανικό.. από το δεύτερο.. με ίσως πιο χαρούμενη διάθεση.. παρά την οδύσσεια της αναζήτησης.. ένα δείγμα γραφής.. που μου ταιριάζει.. και ελπίζω να γεμίσει πολλές σελίδες στο μέλλον.. με πιο μεγάλες ιστορίες.. πιο τολμηρές πλοκές.. κι ίσως μια αναζήτηση πιο εκτενή στην αστυνομική λογοτεχνία.. ότι και να γράψει πάντως.. μπορώ να το διαβάσω και να το ξαναδιαβάσω.. όπως είπαμε.. εκτός της πλοκής.. μου αρέσει κι η ατμόσφαιρα..

Δευτέρα 5 Μαρτίου 2012

Κάτω – Δώρα Κασκάλη

<> 

Περιγραφή (του οπισθοφίλου)
Το "Κάτω" είναι ένα βιβλίο με σπονδυλωτή αφήγηση. Η πλοκή του εκτυλίσσεται στα ορεινά κάποιου νησιού, σ' ένα ερειπωμένο χωριό που παλεύει να αναστηθεί με τις άοκνες προσπάθειες μιας εκ των ηρωίδων. Σ' αυτό τον τόπο συμπλέκονται οι μικρές ιστορίες - κάθετα και οριζόντια στο χώρο και το χρόνο - γυναικών που ταλανίζονται από σύγχρονα πρακτικά αλλά και υπαρξιακά αδιέξοδα, όπως και γυναικών που δεν βρίσκονται πια στη ζωή. Η αφήγηση διατρέχει δύο αιώνες ιστορίας, επικεντρώνεται ωστόσο σ' ένα παρόν που έχει έντονη την οσμή της παρακμής, ηθικής - οικονομικής - πολιτικής. Στο τέλος του βιβλίου λυτρωτικός φυσάει ο άνεμος μιας κρίσης που ξεθεμελιώνει όλες τις βεβαιότητες και τις μικρές ζωές φέρνοντας τα πάνω κάτω. Στο κατώφλι των άδηλων αλλαγών που κυοφορούνται, οι ηρωίδες θα κληθούν να αναλάβουν μέσα στον μικρόκοσμο τους έναν ουσιαστικότερο ρόλο, αποκτώντας μια πιο ενσυνείδητη φωνή ως άτομα, αλλά και ως πολίτες.


λιγα λόγια δικά μου..

..η φίλη μου η Δώρα.. ήταν από τις πρώτες μου διαδικτυακές επαφές.. μου φάνηκε από την αρχή.. άτομο ευγενικό ευαίσθητο δοτικό και λίγο συνεσταλμένο.. στα κείμενά της φαινόταν μια μελαγχολία.. που δεν έβγαινε στα σχόλια.. αμέσως φάνηκε το λεπτό αδιόρατο χιούμορ της.. και σιγά σιγά ελαττώθηκε η συστολή.. συναντηθήκαμε και σε άλλους διαδικτυακούς χώρους.. και την αισθάνομαι φίλη.. κι ας μη καταφέραμε να συναντηθούμε.. όταν βγήκε το πρώτο της βιβλίο.. έσπευσα να το αποκτήσω.. χάρηκα πολύ..
στο δεύτερο.. μου πήρε κάτι μήνες να τα καταφέρω.. λόγω οικονομικών δυσχερειών.. αλλά τα κατάφερα.. διάβασα λίγο στο τραίνο.. λίγο στο κρεβάτι.. και το έπιασα σήμερα στην 34η σελίδα.. δε κατάφερα να το ξεκολλήσω από το χέρι μου.. έφτιαξα ενδιαμέσως μακαρόνια.. και τα ζέστανα 3 φορές.. και κάποιοι ξέρουν.. ότι ούτε σεισμός με απομακρύνει από τη φρέσκια μακαρονάδα μου..
..ξεκινά λέγοντας μια ιστορία.. μέσα από τα μάτια διαφόρων γυναικών.. διαφορετικών σε κάθε κεφάλαιο.. που πλέκονται σε μια κεντρική ιστορία.. με τρυφερότητα.. με ευαισθησία.. παίρνουν πραγματική σάρκα και οστά οι χαρακτήρες.. σιγά σιγά.. κεφάλαιο κεφάλαιο.. κινείται σε έναν σημερινό χρόνο.. στα χρόνια της κρίσης ως το κοντινό μέλλον.. και σε εξιστορήσεις.. που κινούνται ένα και δύο αιώνες πίσω.. ιστορίες γυναικών.. που εμένα.. με το χαρακτήρα που'χω.. όχι δε με άφησαν ασυγκίνητο.. αλλά ευχαριστήθηκα καθαρτικό κλάμα.. περιγράφει καταστάσεις σημερινές και αυριανές.. αλλά κλίνει και το μάτι στην αισιοδοξία.. στο καλύτερο μέλλων των παιδιών που έρχονται.. το τελευταίο κεφάλαιο.. το πρώτο μισό.. είναι κάποιο όνειρο που βλέπω κι εγώ ξύπνιος.. πέρασα μιάμιση καταπληκτική μέρα.. και σίγουρα θα πάει στο ράφι με τα βιβλία που θα διαβάσω πολλές φορές.. ευχαριστώ Δώρα μου.. περιμένω το επόμενο με ανυπομονησία..

Σάββατο 2 Ιουλίου 2011

Είσοδος κινδύνου - Ανδρέας Αποστολίδης, Νεοκλής Γαλανόπουλος, Σέργιος Γκάκας, Αντώνης Γκόλτσος, Βασίλης Δανέλλης, Τιτίνα Δανέλλη, Νίνα Κουλετάκη, Απόστολος Λυκεσάς, Δημήτρης Μαμαλούκας, Ανδρέας Μιχαηλίδης, Τεύκρος Μιχαηλίδης, Αθηνά Μπασιούκα, Μάιρα Παπαθανασοπούλου, Αργύρης Παυλιώτης, Γιάννης Ράγκος, Φίλιππος Φιλίππου








στο πρώτο μου ποστ.. τέταρτη κατά σειρά εμφανίσεως.. που ήλθε να με καλωσορίσει.. ήταν η νέα μου τότε μπλογκόφιλη.. Composition Doll.. που τη διάβαζα στο αξέχαστο shine on, you crazy diamont και στο αειθαλές έγκλημα και τιμωρία.. στα 2 χρόνια περίπου αναστολής της λειτουργίας του shin on... ανέτρεχα συχνά και διάβαζα τα παλιά της.. κι όταν βρεθήκαμε στο φατσαμπούκιον της ζήτησα να το ξανά ανοίξει προς ανάγνωσην.. εκεί έιδα και την έκδοση αυτού του βιβλίου.. και την νέα της εμφάνιση με το Νίνα Κουλετάκη.. μια Composition Doll με ονοματεπώνυμο..
..έτσι έσπευσα να αποκτήσω το βιβλίο.. και το διάβασα σε χρόνο ρεκόρ για μένα.. μικρός είχα ακούσει σε μεταμεσονύκτιες επαναλήψεις το μυθιστόρημα των τεσσάρων.. και πρόσφατα διάβασα άλλες δύο συλλογικές προσπάθειες.. αλλά αυτό ήταν διαφορετικό.. κατ' αρχήν λόγω πλήθους και όγκου.. αλλά κυρίως.. λόγω κανόνων.. υπάρχει μια βασική δομή με τους ίδιους βασικούς ήρωες σε δεκαέξι ξεχωριστά και ανεξάρτητα κείμενα.. φοβήθηκα ότι θα ζούσα τη μέρα της μορμότας.. αλλά καμία σχέση.. τελικά φαίνεται ότι ο χαρακτήρας υπερσκελίζει το όνομα.. σε κάθε ένα βρήκα μια ξεχωριστή ιστορία.. νόμιζα ότι θα μπερδευόμουν.. τελειώνοντας μια ιστορία να μπαίνω σε μια άλλη με τα ίδια όνομα.. αλλά η ξεχωριστή ατμόσφαιρα από την αρχή.. έδινε άλλη δυναμική στα ονόματα.. και σκέψου ότι η κύρια αμηχανία μου.. στην προσπάθειά μου να πω μια ιστορία.. ήταν πάντα η επιλογή των ονομάτων.. ίσως ένας λόγος που είχα διασκεδάσει τόσο το παραμύθι χωρίς όνομα.. το διασκέδασα πάρα πολύ.. αν και δε συμπαθώ γενικά τα διηγήματα.. μου κράτησε παρέα 3-4 μέρες.. στο μετρό στην πλατεία στο κρεβάτι στην καφετέρια.. κι έχω την αίσθηση ότι είναι από τα βιβλία που θα ξαναδιαβάζω κατά καιρούς.. 
νινα μου.. καλή συνέχεια.. μου άρεσε όπως πάντα η γραφή σου.. και είχες και καλό leadin.. (περιμένω την περσεφόνη)..
οι υπόλοιποι.. χάρηκα για την γνωρημία.. θα σας παρακολουθώ..

Κυριακή 26 Ιουνίου 2011

Εικονες από το τίποτα - Γιαννης Πέτσας





..με το φίλο μας το γιάννη.. φάνηκε ότι ήμασταν συμβατοί από τις πρώτες μας συναντήσεις στα σχόλια του πεταλουδίου πριν μερικά χρόνια.. το προηγούμενο βιβλίο του έδειξε ότι έχουμε και μερικά ακόμα κοινά..
..έτσι όταν το πήρα χαμπάρι.. έστω και καθυστερημένα ότι ξαναεξεδόθει.. έσπευσα να αποκτήσω το νέον του τέκνον.. ένα βιβλίο λευκό αυτή τη φορά.. με μια εικόνα ήδη γνώριμη.. και τελικά αυτή η αντίθεση.. με το πρώτο του.. αντιπροσώπευε και το κλίμα μέσα στο βιβλίο.. μια ιστορία επιστημονικής φαντασίας.. που λοιδορεί.. και την επιστήμη.. και τη φαντασία.. φωτεινό ήταν η πρώτη λέξη που μου ήλθε.. που υπέβοσκε στο μάυρο απέραντο σύμπαν.. μια αναζήτηση για το νόημα της ζωής.. που τελικά μπορεί να είναι και ένα μεγάλο αστείο.. με ανατροπές που δεν είναι αναμενόμενες.. αλλά κάπως.. δεν είναι και αναπάντεχες.. με τη ζωή να σημαίνει τα πάντα στην μοναδικότητά της.. αλλά και τίποτα στην ασημαντότητά της.. μπροστά στο άπειρο σύμπαν.. ή την άπειρη πλεονεξία.. δε θα διακινδυνεύσω να ερμηνεύσω τι ήθελε να πει ο συγγραφεύς.. αλλά εμένα με ώθησε σε αναρίθμητες σκέψεις.. και το ρούφηξα κυριολεκτικά.. σταμάτησα την ανάγνωση μόνο δύο φορές..
..αν στο τέλος του προηγούμενου είχα αναρωτηθεί "και τώρα τι;".. σε αυτό θα πω.. "περιμένω το επόμενο.."

Κυριακή 5 Ιουνίου 2011

Εικονες από το τίποτα - Γιαννης Πέτσας (πριν την ανάγνωση)

ο φίλος μας ο Γιάννης ξανά εκδόθηκε.. τώρα το πήρα χαμπάρι.. ακόμα δε πήρα το βιβλίο.. θα το διαβάσω και θα τοποθετηθώ εκτενώς.. προς το παρόν αντιγράφο από τον δοτικό οικο..




Το πρώτο ραδιοσήμα που στάλθηκε ποτέ στο διάστημα αποτελείτο από 1679 bits. Ήταν ένα συνοπτικό, παλμικό μήνυμα τριών λεπτών προς ένα σφαιρωτό σμήνος άστρων, το M13, μια "εικόνα από το τίποτα" ίσως.
Αν εκείνο το απεγνωσμένο σινιάλο συνέθετε την ελεγεία του ακατανόητου, σ΄ αυτές τις σελίδες, ο νόμος της αιωνιότητας, η έννοια της ανυπαρξίας και το μουρμουρητό της ζωής, συνυφαίνουν τις εικόνες από το τίποτα, μια αλληγορία που ψηλαφεί βασανιστικά ερωτήματα από κτήσεως κόσμου - μια υπαρξιακή αναζήτηση στα πέρατα του διαστήματος, ένα επικοινωνιακό τέχνασμα σ΄ έναν κόσμο απέραντης μοναξιάς.
Ίσως το ταξίδι στο σκοτάδι, η επίγνωση της ασημαντότητάς μας κι οι απαντήσεις για την ίδια την απεραντοσύνη του σύμπαντος, να βρίσκονται τελικά μέσα μας. Ίσως αυτό το άλυτο μυστήριο που μας περιβάλλει να μην είναι παρά μια προβολή στο μυαλό μας - η μοναξιά που νοιώθουμε στρέφοντας τα μάτια μας στο διάστημα να είναι έλλειψη κατανόησης.

21χ14 εκ., 251 σελίδες
Δέσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
Τόπος έκδοσης: Αθήνα
Ταξινόμιση DDC: 889.3 (Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα)
ISBN: 978-960-99339-3-3
ISBN (10ψήφιο): 960-99339-3-9

Βάρος: 0.42 κιλά
Εκδότης: CaptainBook.gr Έτος Κυκλοφορίας: 2011

Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2010

πάρ'τα μωρή άνεργη-κυριακή μαγεμένη







..τη μάγισσα Κίρκη την γνώρισα τους τελευταίους μήνες.. δυστυχώς.. δεν είχα τύχει να δω ή να μου τραβήξει το μάτι κάποιο σχόλιό της.. μόλις την βρήκα κόλλησα. διάβασα και μερικά παλιά της.. έτσι μόλις είδα ότι εκδόθηκε πολύ χάρηκα..
χάρηκα τόσο που δεν άντεχα να περιμένω να το φέρει το οικείο βιβλιοπωλείο.. και δε μπήκα κάν στο κόπο να τηλεφωνήσω στον εκδοτικό οίκο.. έτσι κατάφερα να το αποκτήσω με την τρίτη προσπάθεια..
και χάρηκα.. γιατί θα είχα την ευκαιρία να της ανταποδώσω σε ένα ελάχιστο βαθμό.. και υλικά. τις τόσες ωραίες στιγμές που πέρασα διαβάζοντας τη στο blog.. ακόμα κι αν το βιβλίο ήταν γεμάτο λευκές σελίδες..
πόσο μάλλον. που οι σελίδες κάθε άλλο παρά λευκές είναι.. λέγαμε κάποτε.. "μια δεκάρα για τις σκέψεις σου".. ε έχει πολλές πολλές περισσότερες σκέψεις από τις 160 που πληρώνεις για να το πάρεις.. πραγματικά γέλασα μέχρι δακρύων.. αλλά κι έκλαψα μέχρι γελοιότητας. μια κεντρική ιστορία αναζήτησης εργασίας.. με παρεμβολές από ποστ περί ανέμων και υδάτων.. και περί εργασιακών και γκομενικών.. μια και κυρίως διαβάζω στο μετρό και σε καφετέριες.. πιό πολύ στο πρώτο πιά.. γιατί το δεύτερο μου πέφτει ακριβό.. ε έχω γίνει πολλές φορές ρεζίλι γελώντας.. ακόμα και αφού είχα κλείσει το βιβλίο.. από μια εικόνα που έφτιαξα και δε μπορούσα να διώξω.. εκνευρίστηκα με τα γουρούνια που πρέπει μια γυναίκα να συναναστραφεί εκεί έξω για να επιβιώσει. στεναχωρήθηκα με διάφορες πιεστικές καταστάσεις.. γενικά πέρασα καλά.. όπως περνώ καλά σε κάθε ποστ της που διαβάζω..






Τετάρτη 24 Νοεμβρίου 2010

στο τραίνο, διηγήματα-δώρα κασκαλη




μια από τις πρώτες διαδικτυακές μου φίλες..
η Δωρα Κασκάλη.. εξέδωσε πριν μερικούς μήνες.. το πρώτο της βιβλίο..
στο τραινο διηγήματα..
εκδόσεις γαβριηλίδης..
το ζήτησα αμέσως απο το οικείο βιβλιοπωλείο.. και μετά από 2-3 μέρες το πήρα στα χέρια μου..
απο το εξώφιλο με έβαλε σε μια νοσταλγική διάθεση.. έχω μακρά ιστορία με τα τραίνα.. το αστείο είναι ότι το διάβασα στο μετρό.. μιά και δούλευα σε μια δουλειά εκείνες τις μέρες που βόλευε.. αν και γενικά αν δεν έχει 500-600 σελίδες ένα βιβλίο δε το πιάνω.. και τα διηγήματα με αφήνουν πάντα με μια γεύση ανικανοποίητου. οι αγάπες δε κρύβονται. μικρές ιστορίες μικρών ζωών.. καθημερινών και γνώριμων. παρελαύνουν στις σελίδες του.. με τίτλους θέσεις και βαγόνια.. που σαν να έχουμε κάτσει δίπλα τους.. και μας τα εξιστορούν οι ήρωες.. ταξίδεψα στις δικές μου ιστορίες.. πρίν 20-30 χρόνια.. κράτησε λίγο.. αλλά πέρασα καλά.. στην εμπειρία συνέβαλαν εκτός του κειμένου και του εξωφύλλου.. και η γραμματοσειρά και η σελιδοποίηση.. που με γύρισαν σε αναγνώσματα.. που με συντρόφευαν στα τότε σιδηροδρομικά ταξίδια..
ακόμα καλήτερα τα λέει ο φίλος κ.κ.μοιρης επισκευτήτε τον..

Δευτέρα 15 Νοεμβρίου 2010

Παράφρον Κρέας- kwlogria




..την kwlogria την είχα δει στης τανίλας και στου αντώναρου.. αλλά δε της έδωσα σημασία.. δεν ήταν και πολύ δραστήρια σχολιαστικά.. κι εγώ από τα σχόλια έπαιρνα κυρίως φόρα για νέες γνωριμίες. κάποια στιγμή έπεσα σε κάποιο βιντεάκι της στο γιουτιουμπι.. και την επισκέφτηκα στο blog της.. και χάρηκα ιδιαίτερα.. έχει ένα χαλαρό τρόπο αφήγησης.. σα να κάθεσαι με μια πολύ καλή παρέα στη καφετερία. και στα λέει χύμα.. διάβασα μερικά παλιά της σιγά σιγά.. και τη συμπαθούσα όλο και περισσότερο..
έτσι όταν με το καλό εκδόθηκε.. χάρηκα προκαταβολικά. δεν είχα την υπομονή να το παραγγείλω στο οικείο βιβλιοπωλείο. (κακώς βέβαια.. για να συνεχίσει να είναι οικείο.. και βιβλιοπωλείο. κι όχι κινέζικο.. τράπεζα.. ή άδειο. πρέπει να το υποστηρίζουμε).. πήρα το μετρό.. κι έσπευσα στο ΚΨΜ.. και το παρέλαβα φρέσκο φρέσκο και λαχταριστό.. στο μετρό άρχισα αμέσως την ανάγνωση.. αδιαφορώντας για την δημόσια εικόνα μου.. χαζογελούσα μόνος μου.. μου είχαν τελειώσει τα δάκτυλα μιας και χρειάζονται κάμποσοι σελιδοδείκτες.. κι είχα μόνο το εισιτήριο.. γενικά ήμουν για βίντεο.. διάβασα πρώτα το οπισθόφυλλο. και μπήκα με τα μούτρα στην ιστορία.. που μια και ήταν στο πρώτο ενικό.. ήταν αυτόματα ιστορία ΜΟΥ..
διασκέδασα πολύ κατά την ανάγνωση.. γέλασα έκλαψα (από τα γέλια καλέ).. προβληματίστηκα.. έχει από όλα.. καθημερινές σκηνές απείρου κάλους.. που κι εγώ θα ήθελα να μπορούσα να αντιδράσω σα τον ήρωα.. (ναι όλοι κρύβουμε ένα ψυχασθενή μέσα μας.. όταν τον βγάλουμε έξω αρχίζουν τα ζόρια).. αλλά και φιλοσοφικές ανησυχίες.. θρησκευτικές αναζητήσεις.. σεξ βία δράση και μυστήριο..
και για να καταλάβετε.. και να θυμηθώ.. φέρνω την δημοσίευσή μου στο φατσαμπούκι κατά την διάρκεια της ανάγνωσης..

παρε παρε πάρεεεεε!!!! παρε kwlogriaaaaa!!! φθινά και υπέυθυνααααα!!!
χαχαχα καταρχήν αν δε σας αρέσει πρωτίνει ένα σωρό τρόπους χρήσης στο οπισθόφιλο.. κατά δευτερον όπως υπόσχεται.. είναι biger then life.. γιατί έχει όσα σταυροδρόμια όσα κι η ζωή.. αλλά μπορείς να γυρίσεις πίσω να αλλάξεις επιλογή.. διαβάζω διαβάζω.. ...διαβα-ζω.. κι αν έχετε λιγο αλτσχαιμερ σα και μένα.. μπορήτε να το διαβάζετε συνέχεια.. μέχρι να εξεληχθούν οι επιλογές τις μισές θα τις έχετε ξεχάσει.. δε θα χρηαστήτε αλλο βιβλίο πιά.. χαχαχα αν πάλι δε σας αρέσει.. τις τομάτες σε μένα.. αναλαμβάνω την ευθύνη.. ρίχτε και κάνα κρεμίδι.. πρωτιμώ τη χωριάτικη.. :):)
περισσότερες πληροφορίες για την απόκτηση του βιβλίου εδώ αντε ακόμα εδώ είστε;;;

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2009

Κι εσύ Ελληνας ρε; Βασίλειος Χριστόπουλος



το αγόρασα χωρίς να ξέρω το συγγραφέα. το κάνω τελευταία.. με ιντρίγκαρε ο τίτλος.. διάβασα το οπισθόφυλλο.. διάβασα μερικές σειρές τυχαία εδώ κι εκεί..
ακολουθεί την ιστορία δύο οικογενειών από το τέλος του προπερασμένου αιώνα ως σήμερα.. για μυθιστόρημα.. είναι πολύ πιό ζωντανό και πιστευτό από την επίσημη ιστορία..

Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2007

Aθώοι και φταίχτες - ΜΑΡΩ ΔΟΥΚΑ




Το αγόρασα μαζί με το προηγούμενο..

Μια κεντρική ιστορία με αστυνομική πλοκή...
με σκηνικό τα Χανιά (αγαπημένη μου πόλη)...
με ήρωες εξέχοντα πρόσωπα της τοπικής κοινωνίας...
με αποκαλύψεις, σήψη και αποφορά...

Μία παράλληλη ιστορία ενός τουρκοκρητικού δημοσιογράφου...

μεγαλωμένος στην Αγγλία...

με αφορμή ένα άρθρο για την τύχη της τουρκικής πολιτιστικής κληρονομιάς στη σύγχρονη Κρήτη ψάχνει τις ρίζες του...

Με ιστορίες σε παρελθόντα χρόνο...
ιστορίες από ημερολόγια και διηγήσεις των παππούδων...
του τουρκοκρητικού και του ελληνοκρητικού..

Οι ιστορίες διασταυρώνονται ... γυρίζουν.. απομακρύνονται...

Το διάβασα σχεδόν με μια ανάσα...

Από τα αγαπημένα μου... ιστορία περιγραφική και νηφάλια... από πολλές οπτικές γωνίες...




Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2007

εις τον πάτο της εικόνας - ΜΑΡΩ ΔΟΥΚΑ





Το πρόσεξα γιατί κάτι μου θύμισε το όνομα της...
Θυμήθηκα ότι αρχές του 80 είχα διαβάσει το "αρχαία σκουριά"...
δε θυμάμαι τίποτα εκτός από μία θετική ανάμνηση... το αγόρασα μάλλον από περιέργεια..
να δω τι άλλαξε σε 25-26 χρόνια που δεν είχα επαφή με τη συγγραφέα..



Ένα παράξενο μυθιστόρημα...
ένα βιβλίο μέσα σε ένα βιβλίο...
Οι ιστορίες κάποιων "χαμένων" σε πρώτο επίπεδο...
ένα βιβλίο που γράφεται από έναν από αυτούς σε δεύτερο επίπεδο δανείζεται χαρακτήρες από το πρώτο επίπεδο...





Πολλές φορές χάθηκα ανάμεσα στις ιστορίες...
ανάμεσα στους ήρωες και τις δράσεις τους...
ποιο είναι πραγματικό και ποιο "πραγματικό"...


Δεν ενθουσιάστηκα ούτε απογοητεύτηκα..
Έτσι κι αλλιώς το αγώρασα μαζί με άλλο ένα βιβλίο της...










Πέμπτη 30 Αυγούστου 2007

ΤΟ ΞΥΛΙΝΟ ΤΕΙΧΟΣ - ΜΑΡΙΑ ΛΑΜΠΑΔΑΡΙΔΟΥ ΠΟΘΟΥ




Από την πρώτη επαφή με την ιστορία στο δημοτικό... είχα την εντύπωση ότι δεν μπορεί να είναι όλα αλήθεια... δεν μπορεί να έχουμε πάντα εμείς δίκιο και οι άλλοι πάντα άδικο... έτσι κατέληξα να την αντιμετωπίζω σα παραμύθι... σα μυθιστόρημα... έτσι μπορούσα να τη διαβάζω και να ψυχαγωγούμαι χωρίς να πρέπει να τη πιστέψω... Ανέπτυξα μια συμπάθεια για το ιστορικό μυθιστόρημα...

Γι αυτό και το αγόρασα ...

Εξιστορεί τη ζωή, όχι ενός πρωταγωνιστή, ενός ήρωα αλλά ενός δούλου στην αρχαία Σπάρτη...



Βλέπουμε μέσα από τα μάτια του, μια περίοδο της ιστορίας, από τη μάχη των Θερμοπυλών ως τη ναυμαχία της Σαλαμίνας...
Σαφώς μεροληπτικό... αλλά είναι μυθιστόρημα..

Το ύφος αφηγηματικό... σε παρασύρει.. νομίζεις ότι είσαι και εσύ εκεί... προχωρά χωρίς κομπιάσματα... οι 600 σελίδες του δε σε βαραίνουν σε κανένα σημείο...

Θα πάρω και το επόμενο που θα βρω της συγγραφέως...

Δευτέρα 27 Αυγούστου 2007

Έρως, Θέρος, Πόλεμος - Ευγενία Φακίνου





Το αγόρασα...


.. για το όνομα στης συγγραφέως..

Έχω διαβάσει τα πρώτα τέσσερα βιβλία της (το 91 το τελευταίο της, μετά κόλλησα σε φιλοσοφία/ψυχολογία και μετά σε ξενόγλωσσα , κυρίως αγγλικά δυστυχώς)

Θυμάμαι το ύφος κάπως αιθέριο και θλιβερό αλλά και μια αλήθεια... Γενικά θετικές εντυπώσεις...


..και για το θέμα...

Η ιστορία μιας γυναίκας (οι άντρες με αφήνουν αδιάφορο, πλην φωτεινών εξαιρέσεων) από την αρχή ως το τέλος με φόντο ένα μεγάλο μέρος της νεότερης ιστορίας...

Φαντάζομαι κι εγώ και η συγγραφέας αλλάξαμε αρκετά μετά από δεκαέξι χρόνια...

Το ύφος μου φάνηκε πιο δεμένο με την πραγματικότητα, πιο αφηγηματικό...


Είμαι σαφώς πιο ευσυγκίνητος... Δε ξέρω πως αλλά ταυτίστηκα με την ηρωίδα... χάρηκα, πόνεσα, αγχώθηκα μαζί της... έκλαιγα με το παραμικρό (και συνέχισα με φόρα για τα τελευταία γεγονότα)...











Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007

Η καλοσύνη των ξένων - Πέτρος Τατσόπουλος



Δε ξέρω γιατί το αγόρασα.
Ίσως το υπομειδίαμα του συγγραφέα
Ίσως η υπόσχεση για χιουμοριστική προσέγγιση στο οπισθόφυλλο
Τις πρώτες 60 σελίδες έψαχνα για κάποια συγκεκριμένη πλοκή... δυσκολεύτηκα λίγο... μου θύμιζε λίγο και κάποια παλιά γραπτά μου που δε τα έχω σε καμία εκτίμηση...
Σιγά σιγά με κέρδισε το απλό στύλ και ο αυτοσαρκασμός...
Πάντα στεναχωριέμαι με ιστορίες με ορφανά παιδάκια, ιδρύματα και υιοθεσίες...Ο συ γραφέας κατάφερε να μη τον λοιπηθώ...Μαγκιά του...
Λόγω της ηλικίας (42) και της οικογενειακής μου κατάστασης (μόνος χωρίς άμεσες προοπτικές αποκατάστασης) μου έβαλε κάποιες ιδέες άμποτε βρω σύντροφο που να θέλει παιδιά (και να τη θέλω και εγώ... δύσκολο έχω γεροπαραξενέψει...), αλλά το ξεπερνώ σιγά σιγά..